انتشار این مقاله


چگونه آنفولانزا می‌تواند باعث مرگ شود؟

هرساله ویروس آنفولانزا می‌تواند مرگ آور باشد. چه اتفاقی در بدن می افتد که به مرگ ختم می‌شود؟ در شنبه ی ماه نوامبر زنی بیست ساله به نام آلانی موریتا از فونیکس احساس بیماری کرده و کارش را رها کرد. او هیچ سابقه‌ ی پزشکی قابل ملاحظه‌ای نداشت اما بر اساس گفته های خانواده و […]

هرساله ویروس آنفولانزا می‌تواند مرگ آور باشد.

چه اتفاقی در بدن می افتد که به مرگ ختم می‌شود؟

در شنبه ی ماه نوامبر زنی بیست ساله به نام آلانی موریتا از فونیکس احساس بیماری کرده و کارش را رها کرد. او هیچ سابقه‌ ی پزشکی قابل ملاحظه‌ای نداشت اما بر اساس گفته های خانواده و دوستانش در رسانه ی محلی  در اخبار BuzzFeed  سلامتی او با سرعت زیادی رو به کاهش رفت. روز بعد او به مرکز درمانی سرپایی مراجعه کرد، مکانی که آنفولانزا برای او تشخیص داده شد و داروی ضدویروسی تامیفلو برای او تجویز شد. اما قبل از صبح سه شنبه او در تنفس دچار مشکل شد و خون بالا آورد. خانواده ی او او را به بیمارستان منتقل کردند جایی که عکس های ایکس ری تشخیص نومونیا ( التهاب در ریه ها که می تواند ناشی از عفونت باکتریایی یا ویروسی یا هر دو باشد) را نشان داد. پزشکان موریتای درون وریدی را نوشتند و او را در بخش مراقبت های ویژه قرار دادند تا زمانی که قلبش دچار ایست شد، مورد احیا قرار گرفت اما دوباره قلب در ساعت ۳:۲۵ متوقف شد. در سه شنبه نوامبر ۲۸ یک روز پس از تشخیص آنفولانزا، موریتا مرد.

به صورت جهانی، بر اساس WHO و مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری های ایالت آمریکا آنفولانزا سه میلیون تا پنج میلیون مورد بیماری شدید ایجاد می‌کند و ۲۴۱۰۰۰ تا ۶۴۶۰۰۰ مرگ به طور سالیانه از آن نتیجه می‌شود و اعداد از یکسال به سال دیگر افزایش می‌یابد. CDC تخمین زده است که از سال ۱۹۷۶ تا ۲۰۰۵ مرگ بر اساس آنفولانزا بین کمترین مقدار ۳۰۰۰ تا حداکثر ۴۹۰۰۰ متغیر بوده است. بین سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۶ هر ساله مرگ به علت آنفولانزا بین ۱۲۰۰۰ تا ۵۶۰۰۰ بوده است.

اما مرگ به علت آنفولانزا دقیقا چیست؟ چگونه آنفولانزا فرد را می‌کشد؟

پاسخ کوتاه این است که در اغلب مواقع بدن با تلاش برای معالجه ی خودش خود را از بین می‌برد. مردن از طریق آنفولانزا مانند مردن از طریق گلوله یا گزش عنکبوت سیاه بیوه نیست. این را آدش آمالجا، فیزیولوژیست از دانشگاه جانز هاپکینز بخش امنیت سلامت اقرار می‌کند.

حضور ویروس آن چیزی نیست که مرگ آور است. بیماری عفونی همیشه ارتباط پیچیده‌ای با میزبان خود دارد.

پس از وارد شدن به بدن میزبان، اغلب اوقات از طریق چشم، بینی یا دهان ویروس آنفولانزا شروع به ربودن سلول‌ های بینی یا گلو برای کپی کردن خودش می‌کند. ذخیره غافلگیر کننده ویروسی پاسخ ایمنی قوی گلبول های سفید را برمی انگیزاند که گردانی از گلبول های سفید، آنتی بادی و مولکول های التهابی برای از بین بردن تهدید فرستاده می‌شوند. سلولهای T حمله می‌کنند و سلول های حاوی ویروس را از بین می‌برند، به ویژه در راه تنفسی و ریه ها جایی که ویروس تمایل به سکونت در آنجا دارد. در بیشتر بزرگسالان سالم این فرآیند انجام می‌شود و آنها طی چند روز یا چند هفته بهبود می‌یابند. اما گاهی اوقات واکنش سیستم ایمنی خیلی قوی است، بافت زیادی از ریه ها را نابود می‌کند که آن ها نمی‌توانند اکسیژن کافی به خون بدهند که منجر به کوتاهی نفس و مرگ می‌شود.

در موارد دیگر ویروس آنفولانزا نیست که جواب ایمنی کشنده قوی و غافلگیر کننده را تحریک می‌کند بلکه به جای آن عفونت ثانویه ای که دستگاه ایمنی را تحریک می‌کند مخرب است. به طور کلی، باکتری ها، اغلب استافیلوکوکوس و استرپتوکوکوس ریه ها را نابود می‌کند. یک عفونت باکتریایی در راه تنفسی می‌تواند به صورت قوی به سایر قسمت های بدن و خون انتشار یابد، حتی به شوک عفونی، پاسخ التهابی مهاجم، درگیرکننده بدن و تهدیدآمیز ختم شود که به اندام های زیادی آسیب می‌زند. بر اساس مطالعه ی کالبد شناسی، کاتلین سالیوان رئیس بخش آلرژی و ایمونولوژی در بیمارستان کودکان فیلادلفیا تخمین زده است که

یک سوم از مرگ های ناشی از آنفولانزا اتفاق می‌افتد چون سیستم ایمنی غافلگیر شده است، یک سوم دیگر به دلیل پاسخ ایمنی از عفونت های ثانویه ی باکتری است، اغلب اوقات در ریه ها و یک سوم باقی مانده مرگ ها به علت سقوط یک یا چندین تا از اندام های دیگر است.

جدا از نومونیای باکتریایی، عواقب آنفولانزا بیشمار است و از خفیف مانند سینوس و التهاب گوش تا شدید مانند التهاب قلب، مغز یا ماهیچه ها درجه بندی می‌شود. آنها می‌تواند شامل سندروم راین شود، یک بیماری مغزی مرموز که بعد از عفونت ویروسی بروز می‌کند و سندروم گیلن باره بیماری برانگیزاننده ویروسی که سیستم ایمنی علیه سیستم عصبی محیطی قیام می کند. گاهی اوقات گیلن باره به فلج قسمتی یا تمام بدن ختم می‌شود که نیاز به تهویه ی مکانیکی برای جلوگیری از رنج تنفس می‌شود. این عواقب کمتر هستند ولی می‌توانند مرگ آور باشند.

تعداد آدم هایی که از پاسخ ایمنی به عفونت اولیه ویروسی می‌میرند درمقابل عفونت ثانویه باکتریایی تا قسمتی به نژاد ویروس و اندازه تمیزی محیطی که بیمار در آن سکونت دارد بستگی دارد. بعضی مطالعه ها نشان داده اند که در پاندمی غیرمشهور آنفولانزای سال ۱۹۱۸ اغلب افراد به دلیل عواقب عفونت باکتریایی مردند. اما نژاد های وحشتناک تر مانند آن هایی که آنفولانزای پرندگان ایجاد می‌کنند به نظر می‌رسد به نوبه خودشان بیشتر سیستم ایمنی را غافلگیر می‌کنند. فرضیه این است که نژادهای وحشتناک پاسخ التهابی قوی تری را برمی‌انگیزاند. آدالجا این را می‌گوید.

این همچنین بستگی به گروه سنی دارد که مورد حمله قرار می‌گیرد.

در پاندمی H1N1 سال ۲۰۰۹ گروه مورد حمله گروه سنی جوان بود و ما شاهد موارد زیادی نومونیای ویروسی ابتدایی بودیم.

در فصل خاصی اغلب مرگ های به علت آنفولانزا در کودکان و کهنسالان، دو دسته ای که آسیب پذیرتر هستند، معمول است. دستگاه ایمنی دستگاهی از اندام های سازگاریافته ای است که آموخته است که چگونه به بهترین نحو تهدید ها را بارها بشناسد و به آن ها پاسخ دهد. از آنجا که دستگاه ایمنی کودکان محلی است نمی‌تواند به صورت بهینه پاسخ دهد. در مقایسه دستگاه ایمنی کهنسالان در همراهی با پیری و بیماری های مشخصی ضعیف شده است. هر دوی افراد جوان و پیر ممکن است کمتر تحمل و توانایی بهبود از خطر حمله دستگاه ایمنی به خود را داشته باشند. جدای از کودکان بین شش تا پنجاه و نه ماهه و کهنسالان بالاتر از شصت و پنج سال، بر اساس منابع سازمان جهانی بهداشت افرادی که در خطر بیشتر عواقب کشنده قوی هستند زنان باردار، مراقبان سلامت و افراد با وضعیت های مزمن پزشکی مانند HIV/AIDS، آسم و بیماری های قلبی و ریوی هستند.

فاطمه کرم نژاد


نمایش دیدگاه ها (0)
دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *