انتشار این مقاله


به دنبال باستان شناسی ؛ چگونه جوامع باستانی گسترش یافتند؟

در این مقاله درباره ی چگونگی گسترش جوامع خواهید خواند.

باستان شناسی درباره ی چگونگی گسترش جوامع باستانی مایا دیدگاه تازه ای به ما می دهد. استفاده از فناوری Lidar نشان می دهد؛ ساختمان های بزرگ و تاریخی که که با چشم غیرمسلح به اخترشناسی کمک می کند؛ در اوایل ساخته شده اند.

در باستان شناسی حوضه ی آب خیز کمی وجود دارد؛ اما با پیشرفت فناوری همه چیز تغییر می یابد. با اختراع رادیوکربن در دهه ۱۹۴۰ که یک سیستم مداومی را برای تخمین قدمت اجسام یا مواد باستانی اعمال می کرد که به نوبه ی خود انقلاب عظیمی را به وجود آورد.

نوآوری و تحولات به وجود آمده درهوابرد(انتقال از طریق هوا) با استفاده از تکنیک سنجش از راه دور برای شبیه سازی مدل( مدل دیجیتال- ارتفاع) که مابین درختان پنهان شده، استفاده گردیده است.

لیدار، مطالعات باستان شناسی مایاها در مکزیک و آمریکای مرکزی را تغییر می دهد. سرعت مقیاس کشف را افزایش داده و درک ما را از دوران باستان تغییر می دهد.

اینوماتا و همکارانش با نوشتن در Nature نمونه ای از این مسئله را در منطقه ی Tabasco در مکزیک که در نزدیک رودخانه Usumacinta واقع شده، بررسی کردند.

توپوگرافی

لیدار نیازمند یک هواپیما یا هواپیمای بدون سرنشین برای رسیدن به منطقه ی مورد نظر می باشد. پالس های لیزری انتشاریافته و سیگنال های برگشتی، ابرنقاط را به وجود آورد. پردازش تصاویر و ظرفیت رایج کامپیوترها مدل هایی از زمین که پوشش گیاهی آن به صورت دیجیتالی ازبین رفته، نشان می دهد. در مناطقی که سکونتگاه ها، سکوها، اهرام و حتی کاخ ها با پوشش گیاهی با سایبان زیاد پوشانده می شوند، یک مدل که عاری از هرگونه پوشش گیاهی نزدیک به نقشه به تصویر می کشد.

توپوگرافی زمین  که خطوط راست و گوشه ها در یک مدل عریان، عناصری را نشان می دهند که منشأ انسانی دارند نه زمین شناسی!

ارائه چنین مدل هایی ممکن است برای مناظر خشک به نظر چشمگیر نباشند؛ اما این نوعی طرح تعویضی است که در آن درختان با سایبان بالا نما را مبهم می کنند. لیدار از تصاویر پرواز هواپیما می تواند، اطلاعات بیشتری را از آنچه که توسط ده ها سال بررسی های معماری باستان شناسی ایجاد می شود، فراهم کنند.

من به عنوان یک فرد داوطلب تکنیک های بررسی قبل از برگزاری نظارت و باستان شناسی که در مناطق گرمسیری مرطوب که با تمدن های باستانی مایا در ارتباط است، کار می کنم. هزاران ساعت کار میدانی را در حال قدم زدن در پشت یک مرد مفتور محلی انجام داده ام که خطوط مستقیمی را از طریق جنگل قطع می کند. این فرایند یک شبکه ایجاد می کند که ما باستان شناسان با پیاده روی برای پیدا کردن هر ساختار موجود در آن حرکت می کنیم. سپس پس از برش بیشتر، ماشینی برای آشکار ساختن گوشه ها، شکل و ارتفاع سازه های باستانی، انجام داده تا سرانجام بتوان از سازه ها نقشه برداری کرد.

اینوماتا

وی در ادامه افزود:

این فرایند وقت گیر، نیاز به سال ها و اغلب دهه ها کار میدانی برای نقشه برداری از شهر بزرگ باستانی مایا مانند تیکال در گواتمالا و کاراکول در بلیز دارد. در کاراکول، پاکسازی و نقشه برداری برای ده ها سال پیش در دست انجام بود ، قبل از آنکه سریع سرعت وسعت زمین های مسکونی و شهرک سازی را آشکار سازد، به سرعت نشان داد؛ مدل های برهنه تولید شده زمین توسط تصاویر برجسته شامل اطلاعات مختصات (مانند طول و عرض جغرافیایی) است که می تواند برای بررسی “حقیقت زمین” با بررسی مکان فیزیکی خاص استفاده شود. برش های ماشینی هنوز در طول این مرحله از برش زمینی مورد نیاز هستند.

از مزایای مطالعه با هوابرد، مطالعه سایر مکان های باستان شناسی در جنگل های گرمسیری، مانند مکان هایی در Angkor Wat در کامبوج است. داده های لیدار مخازن مصنوعی ساخته شده در اطراف معابد را نشان می دهد و نکات ظریف در مورد محدودیت مقاومت در برابر این مقاومت هیدرولیک پیچیده را نشان می دهد. این تحقیق همچنین حاکی از گستردگی تغییرات چشم انداز انجام شده توسط مردم امپراتوری خمر است.

تاریخچه مایاها

در جنگل های گرمسیری پتن در گواتمالا – مرکز قلب حاکمان الهی “مایا” در دوره کلاسیک (تبلیغ ۲۵۰-۸۰۰) – منطقه ای به نام دشت های مایا است که باستان شناسان از اواسط قرن بیستم تقریباً به طور مداوم مورد مطالعه قرار داده اند. به دلیل سیستم تحریر سلسله مراتبی، مجسمه سازی ناتورالیستی و شیوه نقاشی و تجاوز در مزرعه ذرت (ذرت)، جامعه دوره مایا کلاسیک در حدود ده ها دادگاه سلطنتی به شکل سیاسی سازماندهی کرده اند. باستان شناسان توجه زیادی را به این دادگاه ها نشان داده اند؛ اما تنها بخش کوچکی از چشم انداز آن سوی و میان آن ها با استفاده از روش های مرسوم نقشه برداری شده است.

نقشه های میدانی

برای رفع این مشکل، برنامه بزرگ آغاز شد. مدل های عریان حاصل، منظره ای را نشان می دهد که توسط انسان بطور شدید و عمدی اصلاح شده است به گونه هایی که حتی با فصلی ترین نقشه های میدانی معمولی نیز می توان به راحتی از آن رهایی پیدا کرد. استمرار تغییرات مکانی در منظره می تواند واضح تر از سطح زمین باشد.

اینوماتا و همکارانش این یافته را با اشاره به یافتن کلید واژه خود تکرار می کنند: کشف سکوهای عظیم و باستانی ساخته شده از خاک رس و زمین، اندازه گیری در حدود ۴۰۰ متر در طول و ۱۴۰۰ متر طول، در آگوادا فنیکس در منطقه Usumacinta از Tabasco، که درمرز غربی ارنفاعات مایا قرار دارد انجام شد. این سکوها متعلق به ۱۰۰۰ تا ۸۰۰ سال قبل از میلاد است. در قسمت شمالی ارتفاعات مایا، جایی که جنگل بسیار شکننده است؛ اما کمتر از جنگل Tabasco غیرقابل نفوذ نیست، یک نمایش مشابه “آشکار” با نتایج به همان اندازه عمیق ۶-۹ اتفاق می افتد.

تفاوت مناطق Olmec و Tabasco

در مقایسه با منطقه مایا دورتر از شرق و منطقه با غرب در ارتباط با جوامع Olmec (معروف به سر سنگ های عظیم از هزاره دوم تا اول هزاره قبل از میلاد)، Tabasco از نظر تحقیقات باستان شناسی در طول قرن گذشته عقب مانده است، هنگامی که اینوماتا و همکاران تصمیم گرفتند نظرسنجی را به سبک قرن بیست و یکم با استفاده از لیدار انجام دهند، این تغییر کرد. این یک «سفر ماهیگیری» تصادفی نبود تا آنچه را که می خواستند پیدا کند. درعوض، جستجوی آن ها روی نوعی ساخت و ساز بنام E گروه متمرکز بود (شکل ۱). به عنوان اولین شکل معماری غیر مسکونی در دشت های مایا، گروه های E برای اخترشناسی چشم غیر مسلح مورد استفاده قرار گرفتند. برخی مانند مواردی که توسط اینوماتا و همکارانش پیدا شده، تا ۳۰۰۰ سال پیش ساخته شده اند و جالب اینکه آن ها ردپای واضح از شهرک سازی را به شکل مسکن و روستاها از قبل نشان می دهند.

شکل ۱ | منطقه اولیه مایا. این ، اینوماتا و همکارانش از کشف منطقه ای در مکزیک- آگوادا فنیکس که با مایا باستان در ارتباط است گزارش می دهند. نویسندگان با استفاده از فناوری نقشه برداری سطحی به نام lidar و به دنبال آن حفاری ها، سكوی عظیمی را ساخته اند كه متشکل از خاك و زمین است و قدمت آن ها بین ۱۰۰۰ تا ۸۰۰ سال قبل از میلاد است. این شامل نوعی ساختار بنام E گروه (شامل تپه غربی و سکوی شرقی) است که با مشاهدات نجومی همراه است. یافته های اینوماتا و همکارانش باعث تعجب آور می شود که تغییرات اولیه چشم انداز در مقیاس بزرگ قبل از ظهور دادگاه های سلطنتی مایا و ارائه بینش از چگونگی پیشرفت جوامع مایا. نوار مقیاس، ۵۰۰ متر. B در یک ترتیب معمولی از گروه E ، یک تپه غربی یا هرمی یک مکان مشاهده را فراهم می کند که به مشاهده طلوع آفتاب در افق در حمام تابستان و زمستان کمک می کند. این وقایع با نگاه به گوشه و کنار یک سکوی دراز در شرق مشاهده می شود.

نخستین جوامع چگونه گسترش یافتند؟

باستان شناسان می خواهند درک کنند که نخستین بار چگونه جوامع گسترش یافته اند- زندگی بی تحرک در یک خانه مسکونی ثابت یا اجتماعات دوره ای برای فعالیت های آیینی مبتنی بر گروه، مانند مشاهدات مذهبی یا نجومی. به طور کلی تصور می شد که قدم نخستین راه را برای قدم دوم هموار کرده است؛ اما شواهد جدیدتری وجود دارد که نشان می دهد مربوط به روش دیگری است.
اجداد انسان ممکن است برای اولین بار جمع شده اند تا تغییر فصول قابل مشاهده در حرکت خورشید یا سایر اجسام آسمانی در سراسر آسمان یا در طول افق را نشان دهند. گروه های E (شکل ۱) حاوی تپه یا هرمی کمتری در ضلع غربی یک مجموعه معماری با یک سکوی دراز در ضلع شرقی قرار دارند. نگاه از ساختار غربی به بیننده کمک می کند تا در طوفان های زمستانی و تابستانی، که به ترتیب در گوشه های شمالی و جنوبی قابل مشاهده هستند، از سکوی شرقی (که از شمال به جنوب کشیده شده است) طلوع آفتاب را ببینند. در طراحی این نوع ساخت و سازها، بارها و بارها، در بالا و پایین منطقه Usumacinta و در سرتاسر دشت های مایا در شرق ساخته شده است.

اینوماتا و همکارانش ۱۶ مورد از ساخت های گروه E را در هزاره اول قبل از میلاد مستند می کنند. این ها بر روی سکوهای عظیم مستطیل شکل ساخته شده اند. سکوی آگادا فنیکس بزرگترین این نوع سکوی است که از این اوایل دوره کشف شده است. اینوماتا و همکارانش پیشنهاد می کنند که ممکن است بزرگترین سازه مایا باشد که قبل از ورود مهاجمان اسپانیایی ساخته شده است. با توجه به نبود منطقه در مجسمه های سنگی گودبرداری که حاکمان را به تصویر می کشند – مانند سرهای عظیم موجود در همان دوره در منطقه اولمک – نویسندگان معتقدند که این سازه ها متعلق به معماری عمومی بوده و به دستور حاکمان ساخته نمی شوند.

چرا این بناها اینقدر بزرگ ساخته شده اند؟ و تنها صدها سال بعد رها شدند؟ (همانطور که توسط اطلاعات مربوط به تاریخ رادیوکربن از کاوش های نویسندگان نشان داده شده است) و تا چه حد به شرق و غرب آگادا فنیکس می توان چنین ترتیب سکوی عظیم با گروه E را یافت؟ به طور دقیق، این الگوی معماری ویژگی مشخصی از دشت های مرکزی مایا در شرق و همچنین منطقه اولمک در غرب نیست.

سؤالات بسیاری برای تحقیقات بیشتر باقی مانده است؛ اما شکی نیست که رهبری در حال ادامه تحول تحقیقات باستان شناسی در مناطق جنگلی است. در آگوادا فنیکس، به ویژه داده های همراه همراه با کاوش های اینوماتا و همکاران، اساساً درک ما را از تحولات اجتماعی که در آنجا رخ داده است، عمیق تر می کنند و این استدلال را تقویت می کنند که معماری عمومی در مقیاس یادبود زندگی دهکده های پیش از تاریخ در شرق Mesoamericaاست.

این یافته ها باعث می شود که برخی با توجه به اینکه اخیراً صدها سال پس از ساخت منطقه آگادا فنیکس آغاز شده اند، توجه جدی به پیوند پیشنهادی بین معماری عمومی و حاکمیت سلسله مراتبی نشان دهند. این واقعیت که تحقیقات اینوماتا و همکارانش بیش از سه دهه به طول انجامید، همچنین نشان می دهد که راه قدرتمند انجام وظیفه کشف سریع و بررسی گذشته با ارائه راهی برای همسایگی با سایبان جنگل است.

سنا محمد علیزاده رامی


نمایش دیدگاه ها (0)
دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *