انتشار این مقاله


دردنامه (۵): آسایشگاه بی‌آسایش

دردنامه، هفته‌نامۀ مجازی “دکتر مجازی” است که منحصراً بر روی “درد” تمرکز دارد. دردنامه یکشنبۀ هر هفته منتشر خواهد شد. ونزوئلا، بارکوئیزیمتو (Barquisimeto)    در سمت شمال غربی ونزوئلا، آسایشگاهی روانی (تحت کنترل دولت) وجود دارد که در این سال‌ها تبدیل به وادی فراموشی شده است؛ با مردمان فراموش‌شده. در شرایطی که ونزوئلا با بحران اقتصادی کمرشکنی […]

دردنامه، هفته‌نامۀ مجازی “دکتر مجازی” است که منحصراً بر روی “درد” تمرکز دارد. دردنامه یکشنبۀ هر هفته منتشر خواهد شد.

ونزوئلا، بارکوئیزیمتو (Barquisimeto)

   در سمت شمال غربی ونزوئلا، آسایشگاهی روانی (تحت کنترل دولت) وجود دارد که در این سال‌ها تبدیل به وادی فراموشی شده است؛ با مردمان فراموش‌شده. در شرایطی که ونزوئلا با بحران اقتصادی کمرشکنی دست‌و‌پنجه نرم می‌کند، این فراموش‌خانه عملاً هیچ دارویی برای ساکت کردن درد روحی بیمارانش ندارد.

   در یک بازرسی که اخیراً توسط یک تیم پزشکی از آسایشگاه‌های این شهر صورت گرفت، خبرنگاران New York Times از ۶ آسایشگاه بازدید نمودند. تمام گزارشات حاکی از کمبود شدید غذا و دارو می‌باشد.

عمر مندوزا. بیمار روحی-روانی درگیر سوء تغذیه. © Meridith Kohut for The New York Times
عمر مندوزا. بیمار روحی-روانی درگیر سوء تغذیه. © Meridith Kohut for The New York Times

   در این میان، بیمارستان روانی ال‌پامپرو (El Pampero) که یکی از همین آسایشگاه‌هاست، بدترین شرایط ممکن را دارد. این بیمارستان ۲ سال است که هیچ روان‌پزشکی استخدام نکرده است. ال‌پامپرو در طول روز فقط به مدت چند ساعت آب دارد و غذا نیز تقریباً نایاب است! عمر مندوزا (Omar Mendoza) که در بالا مشاهده می‌کنید، یکی از بیماران این مرکز است که از سوء تغذیه رنج می‌برد. او در تابستانی که گذشت نصف وزنش را از دست داد و هم‌اکنون در حدود ۷۵ پوند (معادل ۳۴ کیلوگرم) وزن دارد.

این بیماران موقع مصرف داروهایشان حال رضایت‌بخشی دارند، اما حالا ... . © Meridith Kohut for The New York Times
این بیماران موقع مصرف داروهایشان حال رضایت‌بخشی دارند، اما حالا … . © Meridith Kohut for The New York Times

   ستونی که این آسایشگاه را سرپا نگاه داشته است – آرام‌بخش‌ها (Sedatives)، خواب‌آورها (Tranquilizers) و سایر داروهای درمانی – رو به افول است. زنانی که موقع مصرف دارو وضعیت عمومی رضایت‌بخشی پیدا می‌کنند، هم‌اکنون در محوطۀ بیمارستان دراز می‌کشند، دچار توهم می‌شوند، گریه می‌کنند، داد می‌زنند و یا ساعت‌ها روی صندلی تاب (Rocking chair) می‌نشینند و جلو-عقب می‌شوند. پزشکان و پرستاران کاملاً مبهوت این وضعیت‌اند و در وضعیتی میان عصبانیت و ناامیدی سیر می‌کنند.

   این بحث همیشگی پرستاران است: آخرین قرص‌ها سهم چه کسی است؟ کدام بیمار ناپایدارترین وضعیت را دارد؟ و یا در عذاب شدیدتری است؟ دوزها را پایین می‌آورند و قرص‌ها را به چندین قسمت تقسیم می‌کنند تا عدۀ بیشتری را کفاف کند.

دغدغۀ همیشگی پرستاران: قرص را به چه کسی بدهیم؟ © Meridith Kohut for The New York Times
دغدغۀ همیشگی پرستاران: قرص را به چه کسی بدهیم؟ © Meridith Kohut for The New York Times

   ال‌پامپرو تنها دچار قحطی دارو نیست. این مرکز در بخش بهداشت فردی و محصولات شوینده نیز کمبود شدیدی را تجربه می‌کند. هیچ‌گونه صابون، شامپو، خمیردندان و دستمال توالت در این‌جا یافت نمی‌شود. بیماران در محوطه و سایر بخش‌های عمومی اجابت مزاج کرده و تنها با آب خود را پاک می‌کنند (در کشورهای غربی عموماً از دستمال توالت برای طهارت‌گیری بعد اجابت مزاج استفاده می‌شود، به همین دلیل استفاده از آب برای این کار برایشان کمی عجیب است. این را نیز در نظر بگیرید که آب بسیار کمی در دسترس است و با این حجم کم آب نمی‌توان به شکل مناسب شست‌وشو انجام داد).

وضعیت بهداشتی بسیار بدی بر ال‌پامپرو حاکم است. © Meridith Kohut for The New York Times
وضعیت بهداشتی بسیار بدی بر ال‌پامپرو حاکم است. © Meridith Kohut for The New York Times

   پرستاران بیم این را دارند که بیماران مرد در صورت عدم دریافت دارو پرخاشگر شوند. دو نفر از بیمارانی که در تصویر زیر مشاهده می‌کنید، پیش از تشخیص اسکیزوفرنی (Schizophrenia) و بستری شدن، تنی چند از اعضای خانوادۀ خود را به قتل رسانده بودند. یکی مادرش را سر بریده و دیگری پدرخوانده‌اش را با ضربات چاقو به قتل رسانده بود.

دو بیمار میتلا به اسکیزوفرنی، دو قتل خانوادگی. © Meridith Kohut for The New York Times
دو بیمار میتلا به اسکیزوفرنی، دو قتل خانوادگی. © Meridith Kohut for The New York Times

   کلئوفیلا کاریلو (Cleofila Carillo) داخل یک پشه‌گیر داشت به آرامی می‌گریست. صبح روز قبل یکی از هم‌اتاقی‌های کلئوفیلا که دارویش را دریافت نکرده بود، روی وی پرید، او را کتک زد و دست آخر بینی‌اش را کند و خورد! پزشکان می‌گویند که بینی او باید تحت عمل جراحی قرار گرفته و بازسازی شود، اما به دلیل نبود امکانات نمی‌توانند این کار را انجام دهند. تنها کاری که از دست‌شان برمی‌آمد پانسمان بود!

کلئوفیلا حال خوشی ندارد. © Meridith Kohut for The New York Times
کلئوفیلا حال خوشی ندارد. © Meridith Kohut for The New York Times

   بدون حضور آرام‌بخش‌ها، پرستاران مجبورند جهت جلوگیری از وارد آمدن هر نوع آسیب احتمالی به بیماران، دست‌و‌پای بیماران بدحال را ببندند و یا آن‌ها را در سلول‌های انفرادی زندانی کنند. این همان چیزی است که برای رائول مارتینز (Raul Martinez) رخ داد. او که دچار یک حملۀ روانی شده بود توسط یکی از پرستاران به تخت بسته شد.

رائول حملۀ عصبی حادی را تجربه می‌کند. به همین دلیل او را به تخت می‌بندند. © Meridith Kohut for The New York Times
رائول حملۀ عصبی حادی را تجربه می‌کند. به همین دلیل او را به تخت می‌بندند. © Meridith Kohut for The New York Times

   بیماران روزی سه وعده غذا می‌خورند، اما هیچ‌گاه غذای کافی از سوی دولت فرستاده نمی‌شود. کادر بیمارستان اوقات فراغت‌شان را صرف جمع‌آوری کمک‌های مردمی می‌کنند. گزارشات پزشکی حاکی از آن است که بیش از نصف بیماران در بخش مردان، دچار سوء تعذیه شده‌اند.

بیماران هیچ‌گاه یک دل سیر غذا نمی‌خورند. © Meridith Kohut for The New York Times
بیماران هیچ‌گاه یک دل سیر غذا نمی‌خورند. © Meridith Kohut for The New York Times

   ال‌پامپرو گریبان‌گیر کمبود لباس نیز شده است. بسیاری از بیماران بخش زنان صرفاً یک تی‌شرت بر تن دارند. عدۀ بسیار کمی صاحب کفش‌اند. لباس‌هایی که بر تن بیماران است اغلب مناسب اندام‌شان نبوده و تاروپودشان از هم گسسته است. پرستاران از تکه‌های طناب و دستکش‌های بیمارستان برای بیماران کمربند درست می‌کنند تا مبادا شلوارشان از کمر نحیف‌شان بیفتد.

تیپ بیماران ال‌پامپرو! © Meridith Kohut for The New York Times
تیپ بیماران ال‌پامپرو! © Meridith Kohut for The New York Times

   بیماری که چندی قبل به خانم کاریلو حمله کرده بود، هم‌اکنون در سلولی انفرادی در انتهای راهرو زندانی شده است. او در جواب به این سوال پرستاران که “چرا بینی هم‌اتاقی‌ات را کندی و خوردی؟” داد زده و می‌گوید:”من این کار را نکردم، کسی که آن کار را کرد من نبودم!”. او این حرف را چندین بار تکرار کرد و ادعا می‌کرد که اصلاً از ماجرا خبر ندارد.

من نبودم! © Meridith Kohut for The New York Times
من نبودم! © Meridith Kohut for The New York Times

   یوسمار تورز (Yusmar Torres) که داروهای افسردگی‌اش را دریافت نکرده بود، تکه پارچه‌ای از زیر روتختی‌اش بیرون کشید و پرستاران را تهدید کرد که خودکشی می‌کند. پرستاران برای حفظ جانش لباس‌هایش را درآوردند و وی را به سلول انفرادی انتقال دادند. یوسمار هم‌اکنون چند روزی می‌شود که تنهاست.

می‌خواست خودکشی کند. © Meridith Kohut for The New York Times
می‌خواست خودکشی کند. © Meridith Kohut for The New York Times

   اوقات خوش به ندرت در ال‌پامپرو یافت می‌شود؛ با این وجود درمان‌شناسان (Therapist) هر صبح جمعه برای بیماران موسیقی سالسا پخش کرده و برنامۀ رقصی را برای ۱۰ درصد بیماران که هنوز قدرت سرپا ایستادن دارند، اجرا می‌کنند. پیش از قحطی دارو، برای بیماران کلاس‌های خیاطی، آشپزی، مجسمه‌سازی و حتی کشاورزی تشکیل می‌شد. یکی از درمان‌شناسان می‌گوید:

   موقعی که بیماران داروهاشان را دریافت می‌کنند، قادرند از پس کارهای پیچیده برآیند. اما در نبود دارو، کارهای ساده را نیز به زحمت انجام می‌دهند.

لحظات خوش کم‌یاب در ال‌پامپرو. © Meridith Kohut for The New York Times
لحظات خوش کم‌یاب در ال‌پامپرو. © Meridith Kohut for The New York Times

   آقای مارتینز که از افسردگی و اسکیزوفرنی رنج می‌برد، زیر تختش دراز کشیده است. او مرتب دارو دریافت نمی‌کند.

آفای مارتینز در حال استراحت. © Meridith Kohut for The New York Times
آفای مارتینز در حال استراحت. © Meridith Kohut for The New York Times

   هم‌چنان که اویلا گارسیا (Evila Garcia)، سرپرستار بیمارستان، در حال غذا دادن به یکی از بیماران نابینا است، گربه‌ای ولگرد در حال گشت‌و‌گذار در سالن غذاخوری بانوان می‌باشد. چندین سگ‌ و گربۀ ولگرد عموماً با بیماران و در تخت ایشان می‌خوابند. پرستاران نگران انتقال انگل به بیماران هستند چرا که این حیوانات واکسن نزده‌اند. با این حال بیماران با آغوش باز این حیوانات را می‌پذیرند.

سرپرستار، بیمار نابینا و گربۀ قصۀ ما. © Meridith Kohut for The New York Times
سرپرستار، بیمار نابینا و گربۀ قصۀ ما. © Meridith Kohut for The New York Times

   دولت ونزوئلا وجود هر گونه کمبود در بیمارستان‌های عمومی‌ کشور را انکار می‌کند و حتی چندین پیشنهاد کمک‌رسانی بین‌المللی را نیز رد نموده است.

بدون شرح. © Meridith Kohut for The New York Times
بدون شرح. © Meridith Kohut for The New York Times

   جوزفینا زاپاتا (Josefina Zapata) بیمار مبتلا به روان‌پریشی (Psychosis) و صرع (Epilepsy) می‌باشد که هم‌اکنون در انفرادی به می‌برد. او پرخاشگر نیست اما بیمارستان داروی ضدتشنجی برای وی ندارد. کادر بیمارستان او را در سلولی انفرادی نگه می‌دارند. جوزفینا تشکی دارد که رویش می‌نشیند. این‌طوری هنگام حملات تشنج احتمال آسیب رساندن به خودش کم‌تر است.

جوزفینا در سلولش روی تشک. © Meridith Kohut for The New York Times
جوزفینا در سلولش روی تشک. © Meridith Kohut for The New York Times

   بیماران ال‌پامپرو تماماً از جانب خانواده‌هایشان طرد شده‌اند و برای رفع نیازهای روزانه خود متکی به دولت هستند. “خداوند به ما رحم کند” سرپرستار این را گفت و رفت.

میلاد شیرولیلو


نمایش دیدگاه ها (0)
دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *