انتشار این مقاله


هم‌دردی پزشک با بیمار؛ امری مهم در درمان بیماری

یکی از مسائل مهم در درمان و مراقبت بیماران، رابطه پزشک با بیمار است. این رابطه که ممکن است در نگاه اول چندان مهم و تأثیرگذار به نظر نرسد، بنا به گفته‌ی نشریه‌ی Royal Society Of Medicine در واقع یکی از مهم‌ترین عوامل مؤثر در بهبود کیفیت روند دوره‌ی درمان است. پزشک‌ها باید به جای […]

یکی از مسائل مهم در درمان و مراقبت بیماران، رابطه پزشک با بیمار است. این رابطه که ممکن است در نگاه اول چندان مهم و تأثیرگذار به نظر نرسد، بنا به گفته‌ی نشریه‌ی Royal Society Of Medicine در واقع یکی از مهم‌ترین عوامل مؤثر در بهبود کیفیت روند دوره‌ی درمان است.

پزشک‌ها باید به جای رفتار رسمی و ساده، احساس دلسوزی و هم‌دردی بیشتری از خود در مقابل بیمار نشان دهند. آن‌ها باید مهارت‌های هم‌دردی و هم‌دلی با بیمار را در طول دوره‌ی تحصیل خود یاد بگیرند تا کیفیت درمان بیمار و مراقبت از او افزایش یابد.

با توجه به سخنان دکتر دیوید جفری، سخنران افتخاری کنگره‌ی “تسکین دادن در پزشکی” در مرکز علوم سلامتِ جمیت در ادینبورگِ اسکاتلند، خلاءِ عظیمی در زمینه‌ی حمایت روحی و روانی بیمار، از جانب پزشک مشاهده می‌شود. برخی مطالعات نشان می‌دهد که احساس هم‌دردی دانشجویان پزشکی برای بیمار با گذشت زمان در طول دوره‌ی آموزشی خود کاهش می‌یابد.
دکتر جفری همچنین گفت:

تجاری شدن خدمات درمانی باعث شده است که درمان بیماری مردم به عنوان یک ابزار و راه برای پول در آوردن تلقی شود و ابعاد بشر‌دوستانه آن نادیده گرفته شود.
اما هم‌چنین این نگرانی وجود دارد که اگر پزشک‌ها در رابطه با بیمار خود احساسات بسیاری از خود بروز دهند، ممکن است خودشان دچار افسردگی و پریشانی شوند.

دکتر جفری بیان داشت که نوعی احساس محبت باید در پزشک تقویت شود به این صورت که او از درد و رنج بیمار آگاه باشد و با وی هم‌دردی کند ولی دنیا را از دید بیمار نبیند و خود را جای او تصور نکند.
در دیدگاه جفری، پزشک‌ها باید یاد بگیرند تا به یک رابطه‌ی اشتراک احساسات با بیمار خود برسند به این صورت که بدانند بیمار بودن، چگونه می‌تواند باشد. با این دانش خود، آن‌ها می‌توانند رفتار مناسب‌تری در درمان بیمار از خود نشان دهند.

مزیت آموزش این مهارت به پزشک‌ها توجه بیشتر آن‌ها به مسائل اخلاقی، به جای تمرکز انحصاری روی مسائل درمانی است.
ابراز این گونه احساسات خود به خود حاصل نمی‌شود و در حقیقت انتخاب پزشک است تا توجه بیشتری به بیمار خود داشته باشد یا خیر. در حقیقت این گونه احساس و ابراز آن نیازمند تلاش و آموزش است.

(مقاله حاوی سخنان کامل دکتر جفری در ششم دسامبر در نشریه‌ی Royal Society Of Medicine منتشر شده است.)

حسام شاه‌محمدی


نمایش دیدگاه ها (0)
دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *