انتشار این مقاله


محققان درمان های جدیدی برای ملانوم پیدا کردند

محققان دانشکده پزشکی در دانشگاه پنسیلوانیا یک هدف درمان جدید برای درمان ملانوم را شناسایی کرده اند. سال ها بود که محققان درمان بهتر سرطان ملانوم را با سابقه ی بارداری در زنان مرتبط می دانستند. در حال حاضر، یک تیم تحقیقاتی از دانشکده پزشکی در دانشگاه پنسیلوانیا می گوید که ممکن است علت اثر […]

محققان دانشکده پزشکی در دانشگاه پنسیلوانیا یک هدف درمان جدید برای درمان ملانوم را شناسایی کرده اند. سال ها بود که محققان درمان بهتر سرطان ملانوم را با سابقه ی بارداری در زنان مرتبط می دانستند. در حال حاضر، یک تیم تحقیقاتی از دانشکده پزشکی در دانشگاه پنسیلوانیا می گوید که ممکن است علت اثر حفاظتی ملانوم را مشخص کند. این مکانیسم به یک پروتئین سلولی به نام گیرنده استروژن همراه با پروتئین (GPER) مرتبط است. هنگامی که GPER فعال شده و با داروهای ضد PD-1 inhibitor همراه با مدل های سرطان مواجه شد، این درمان به طور چشمگیری بقای تمام حیوانات را گسترش داد و در ۵۰ درصد از موش ها تومور را به طور کامل از بین برد. محققان یافته های خود را امروز، در مجله eLife منتشر کرده اند.
ملانوم مرگبار ترین نوع سرطان پوست است، به رغم اینکه تنها حدود یک درصد از سرطان های پوست به طور کلی محاسبه شده است. نرخ ملانوما به مدت ۳۰ سال افزایش یافته است و انجمن سرطان آمریکا برآورد کرده است که در سال ۲۰۱۷ در ایالات متحده بیش از ۸۷ هزار مورد جدید در ایالات متحده وجود دارد. حتی با پیشرفت های اخیر در ایمن سازی، اکثر بیماران مبتلا به متاستازهای ملانوم در اثر ابتلا به بیماری می میرند.

تد ریکی، عضور ارشد این مطالعه و استادیار پوست در پن، می گوید: “در ملانوما و بسیاری از انواع دیگر سرطان، وضعیت بیماری زنان بهتر نسبت به مردان دارند و زنان با سابقه بارداری حتی وضعیت بهترتری نسبت به زنان یکه باردار نبوده اند، دارند. “دهه های تحقیق قطعا نشان می دهد که در مورد جنسیت زن و هورمون های بارداری چیزی است که به محافظت در برابر ملانوما کمک می کند، اما هیچ کس واقعا نمی فهمید که چطور ممکن است کار کند.”

محققان می گویند کلید GPER، گیرنده ای است که روی ملانوسیت یافت می شود که سلول های تولید کننده رنگدانه در پوست است. گیرنده به طور معمول توسط استروژن فعال است، که در زنان بیشتر است، به ویژه در دوران بارداری. فعال شدن GPER به احتمال زیاد توضیح می دهد که چرا بسیاری از زنان متوجه شدند که بسیاری از مناطق پوست خود را در دوران بارداری تیره تر می شود. تحقیقات قبلی از آزمایشگاه ریکی نشان داده است که اثرات فعال شدن GPER کاملا متفاوت از اثرات سیگنالینگ گیرنده کلاسیک استروژن است که در سرطان سینه مهم است. این تیم کشف کرد که ملانوسیتها حتی گیرنده استروژن کلاسیک را بیان نمی کنند و تمام اثرات استروژن ناشی از GPER است.

در ملانوما به طور خاص، هنگامی که GPER فعال می شود، سلول های سرطانی بیشتر تمایز پیدا می کنند. این بدان معنی است که آن را کمتر تقسیم می شوند رنگدانه بیشتر تولید می کنند و بیشتر نسبت به سیستم ایمنی بدن آسیب پذیر می شود. این باعث می شود مقاوم شدن در برابر سیستم ایمنی برای سلول های سرطانی سخت تر شود.

هیچ دارو خاصی GPER را هدف قرار نمی دهد، اما ریکی و تیم او از یک ترکیب آزمایشگاهی به نام G-1 استفاده کردند که در اصل توسط اریک پروسنیتس PhD در مرکز سرطان جامع دانشگاه نیومکزیکو برای تحریک GPER در موش ها استفاده شد و سپس anti-PD -1 مهار کننده برای درمان ملانوم استفاده کردند. این رویکرد تومورها را نیمی از موش ها را حذف کرد. نویسندگان یادآور می شوند که مهار کننده های ضد PD-1، هنگامی که به تنهایی در موش های مبتلا ملانوم استفاده می شوند، بقای کمتری را به وجود می آورند اما تومورها را کاملا از بین نمی برند و هیچ حیوانی در طولانی مدت زنده نمی ماند.

کریستوفر ناتاله، پژوهشگر این تحقیق در آزمایشگاه ریکی، گفت: “ما امیدواریم که این کار باعث ترغیب محققان دیگری برای تجدید نظر در ایده های قدیمی درمان های مبتنی بر تمایز مبتنی بر سرطان شود، حالا که درمان های ایمنی در دسترس هستند. واضح است که آینده درمان سرطان در درمان های ترکیبی نهفته است و تمایز ممکن است جزء بسیار مفید در سیستم های درمان سرطان در آینده باشد.”

همانطور که ریکی اشاره می کند، این نشان دهنده یک رویکرد منحصر به فرد برای ایمنوتراپی و درمان سرطان به طور کلی است. ریکی گفت: “بسیاری از زمینه سرطان بر مهار کننده ها تمرکز می کنند، اما در این روش جدید درمان، ما در واقع چیزی فعال می کنیم نه مسدود. ما از یک ترکیب مصنوعی برای تقلید بخشی از آنچه که بطور طبیعی در دوران بارداری اتفاق می افتد استفاده کردیم و در نتیجه، فعال کننده GPER بدون هیچ گونه عوارض جانبی سمی که بیشتر با داروهای سرطانی رایج است،قابل تحمل می شود.”

ریکی همچنین گفت که این رویکرد می تواند در بیماری هایی به جز ملانوم هم امیدوار کننده باشد.”

ریکی گفت: “این یک گیرنده است که در بسیاری از اندام ها بیان شده است، بنابراین یک انتظار منطقی وجود دارد که ممکن است در سایر انواع تومور نیز کار کند.”

گرچه محققان هیچ گونه سمیت از این ترکیب را در موش مشاهده نکردند، اما آنها می گویند که پیش از امیدواری به آزمایشات انسانی برنامه های بیشتری برای آزمایش سمیت طراحی می کنند.



نمایش دیدگاه ها (0)
دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *