انتشار این مقاله


آیا وجود استرس در زنان میانسال ریسک ابتلا به آلزایمر را افزایش میدهد؟

ه دلایلی که هنوز ناشناخته است ، احتمال ابتلا به بیماری آلزایمر در زنان بیشتر است. با این حال ، تحقیقات جدید تأثیر بالقوه استرس بر عملکرد شناختی آنها را نشان میدهد.

به دلایلی که هنوز ناشناخته است ، احتمال ابتلا به بیماری آلزایمر در زنان بیشتر است. با این حال ، تحقیقات جدید تأثیر بالقوه استرس بر عملکرد شناختی آنها را نشان میدهد.

بیماری آلزایمر شایعترین نوع دمانس است.

این وضعیت پیشرونده که میلیون ها نفر در ایالات متحده تحت تأثیرآن قرار گرفته اند هیچ علت ، معالجه و درمان اثبات نشده ای ندارد.

با این حال ، آنچه محققان می دانند این است که زنان تحمل این شرایط را دارند.

طبق اعلام انجمن آلزایمر ، تقریباً دو سوم افراد آمریکایی مبتلا به آلزایمر زن هستند.

با این وجود ، فقط تئوری هایی برای توضیح این تفاوت وجود دارد. هیچ مدرک مشخصی وجود ندارد.

محققان دانشکده پزشکی دانشگاه جان هاپکینز در بالتیمور می گویند یکی از مسائل مورد مطالعه نقش استرس بر عملکرد شناختی است.

تحقیقات قبلی نشان داده است که سن می تواند در پاسخ به استرس زنان تأثیر بسزایی داشته باشد و یک تجربه زندگی استرس زا می تواند باعث حافظه و مشکلات شناختی شود. اما ، این مشکلات کوتاه مدت است.

محققان اکنون تصمیم گرفتند رابطه بین استرس و افت شناختی طولانی مدت مرتبط با آلزایمر را بررسی کنند.

سینتیا مونرو ، دکتری ، دانشیار روانپزشکی و علوم رفتاری می گوید: “پاسخ طبیعی به استرس باعث افزایش موقت هورمون های استرس مانند کورتیزول می شود و هنگامی که تمام می شود ، سطح به حالت اولیه باز می گردد و بهبود می یابد.”

“اما با استرس مكرر و یا با افزایش حساسیت به استرس ، بدن شما پاسخ هورمونی افزایش یافته و پایدار را می گیرد كه مدت بیشتری طول می كشد تا بهبود یابد.ما میدانیم که اگر سطح هورمونهای استرس بالا برود و بالا بماند برای هیپوکامپ – صندلی حافظه خوب نیست “.

اهمیت زندگی میانسالی

داده ها از بیش از ۹۰۰ تن از ساکنان بالتیمور میتواند در اثبات اینکه چرا زنان ۶۵ سال و بالاتر با احتمال ۱ در ۶  آلزایمر دارند یافته کلیدی نشان دهد. یافته های این تیم در ژورنال بین المللی روانپزشکی سالمندان مشاهده می شود.

ساکنان در مطالعه ملی حوضه اپیدمیولوژی موسسه ملی بهداشت روان شرکت کرده بودند. شرکت کنندگان برای اولین بار در اوایل دهه ۱۹۸۰ به مطالعه پیوستند.

پس از ثبت نام ، آنها در سه مرحله جداگانه در مصاحبه ها و بررسی ها شرکت کردند: یک بار در سال ۱۹۸۲ ، یک بار در طی سالهای ۱۹۹۳-۱۹۹۶ ، و یک بار در سالهای ۲۰۰۳-۲۰۰۴. میانگین سنی شرکت کنندگان در دهه۱۹۹۰ حدود ۴۷ و ۶۳٪ زن بودند.

محققان در سومین مصاحبه چهار نفره خود از هر یک از شرکت کنندگان سؤال کردند که آیا در یک سال گذشته یک واقعه آسیب زا را تجربه کرده اند یا خیر. این قبیل وقایع شامل تجاوز ، حملات جسمی ، تهدیدات ، بلایای طبیعی یا تماشای یک شخص دیگر درهنگام جراحت یا ازدست رفتن جانشان بود.

سؤال دوم که پرسیده شد كه آیا آنها در همین مدت تجربه زندگی استرس زا مانند طلاق ، فوت یك دوست یا عضو خانواده  بیماری شدید ، ازدواج یا بازنشستگی داشته اند.

تعداد زن و مرد گزارش کننده یک تجربه آسیب زا مشابه بود (۲۲٪ از مردان و ۲۳٪ از زنان). همین اتفاق برای رویدادهای استرس زا در زندگی رخ داد ، به طوری که ۴۷٪ از مردان و ۵۰٪ از خانم ها می گویند که حداقل در طول سال گذشته یک مورد را تجربه کرده اند.

در جلسات سوم و چهارم شرکت کنندگان همه یک تست حافظه استاندارد را پشت سر گذاشتند. یک فعالیت قابل توجه شامل به یاد آوردن ۲۰ کلمه است که آزمایش کنندگان با صدای بلند صحبت می کنند و بلافاصله آنها را تکرار می کنند ، و همچنین ۲۰ دقیقه بعد

محققان پس از تجزیه و تحلیل پاسخ ها ، رابطه ی بین فقط زنان و وقایع استرس زا در زندگی در میانسالی و وخیم تر شدن به خاطر سپردن و شناخت کلمات تعیین کردند.

زنانی که حداقل یک تجربه استرس زا داشته اند ، در چهارمین بازدید نسبت به سومین ، یک کلمه کمتری را به خاطر داشتند ، در حالی که زنان در همان گروه در چهارمین مصاحبه خود ۱.۷ کلمه کمتری رابه یاد داشتند.

به طور متوسط ​​، زنانی که گزارش نشده استرس زای زندگی داشتند ۵ کلمه کمتری را به خاطر داشتند و ۱.۲ کلمه کمتری را شناختند.

تغییر در پاسخ استرس

نتیجه وقایع زندگی آسیب زا به همین صورت نزول نکرد. به گفته مونرو ، این امر به این دلیل است که استرس مزمن ممکن است تأثیر بیشتری در عملکرد مغز نسبت به یک حادثه کوتاه مدت آسیب زا داشته باشد.

نکته قابل توجه این است که هیچ ارتباطی بین تجربیات استرس زا یا آسیب زا در میانسالی و کاهش حافظه در مردان وجود ندارد. تجربیات استرس زا که در اوایل زندگی رخ داده اند ، هیچ تاثیری در مردان و زنان نداشته است.

متوقف کردن استرس یک کار تقریباً غیرممکن است ، اما ممکن است تغییر نحوه واکنش بدن نسبت به آن ممکن باشد. مونرو توضیح داد كه داروهایی كه می توانند چگونگی مقابله مغز با وقایع استرس زا را تغییر دهند در مرحله توسعه قرار دارند.

ترکیب این روشها با تکنیکهای شناخته شده برای کاهش استرس ممکن است به افراد ، به خصوص زنان طی افزایش سن کمک کند.

این یافته ها مشابه نتایج یک مطالعه سوئدی در سال ۲۰۱۳ در مجله BMJ Open است.

این تیم ارتباطی بین افزایش تعداد عوامل استرس زا روانی اجتماعی میان دوره ای – مانند طلاق ، مشکلات بچه ها و بیماری روانی در بستگان نزدیک و افزایش خطر ابتلا به بیماری آلزایمر پیدا کرده اند.

در صورت وجود رابطه علت و معلولی بین استرس و افت شناختی ، مطالعات بعدی لازم است. در این صورت ممکن است تغییر در پاسخ بدن به استرس حتی ضروری تر باشد.

فائزه رحیمی


نمایش دیدگاه ها (0)
دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *