انتشار این مقاله


نئوپلاسم لوبولار پستان

هایپرپلازی لوبولار آتیپیک (ALH) بدین معنی است که در یک یا چند لوبول (کیسه های تولید شیر پستان)، رشد بیش از حد سلول هایدارای ظاهر غیر طبیعی وجود دارد. با این حال ، به تعداد کافی نیست که آنها بتوانند به عنوان کارسینوم لوبولار درجا (LCIS) شناختهشوند. هر دو ALH و LCIS به عنوان شرایط خوش خیم پستان در ارتباط با افزایش متوسط ​​خطر سرطان پستان در نظر گرفته می شوند. برخی پزشکان از اصطلاح “نئوپلازی لوبولار” برای توصیف هر دو اصطلاح ALH و LCIS استفاده می کنند. این امر به این دلیل استکه بین این دو مقوله منطقه خاکستری وجود دارد. اگر پزشک شما از این اصطلاح استفاده می کند ، می توانید اطلاعات بیشتری در موردمیزان سلول های غیر طبیعی و آنچه به نظر می رسد، بخواهید. اگر تکنیک‌بیوپسی سوزنی هسته ای وجود داشته باشد که سلول‌های غیرمعمولی را بیابد ، احتمالاً پزشک شما برای از بین بردن بیشتر بافت در آن ناحیه از این روش استفاده خواهد کرد. هایپرپلازی لوبولی آتیپیک از آنجا که ALH یک سرطان واقعی نیست، می تواند در نحوه برخورد پزشکان با آن تغییراتی ایجاد کند. برخی پزشکان احساس میکنند بعد از بیوپسی اولیه نیازی به جراحی اضافی وجود ندارد. ALH در خارج از لوب‌ها در جایی که یافت می شود گسترش نمی یابد. تصمیم گیری در مورد حذف باید به صورت موردی اتخاذ شود. شما و پزشکتان می توانید با هم کار کنیم تا بهترین انتخاب را برای شماانجام دهیم. با وجود ALH ، ممکن است مایل باشید که نظر دیگری را جویا شوید ، و از یک آسیب شناس دیگر بخواهید نمونه های بافت را بررسیکند. این ممکن است به شما اطمینان دهد که این یک هیپرپلازی آتیپیک است و یک نوع اولیه سرطان پستان نیست. هر چه وضعیت شما باشد ، منطقی است که پزشک متخصص و متخصص در زمینه سلامت پستان را دنبال کنید. به طور کلی ، یکمعاینه فیزیکی پیگیری در 6 ماه انجام می شود و ممکن است یک ماموگرافی توصیه شود. پس از آن ، بیشتر زنان می توانند ماموگرافیهای سالانه را از سر بگیرند. در موارد منتخب ، پزشکان ممکن است MRI پستان را اضافه کنند. برای برخی از زنان ، پزشکان ممکن است یک روش درمانی هورمونی مانند تاموکسیفن ، رالوکسیفن یا یک بازدارنده آروماتاز ​​را برایکاهش خطر ابتلا به سرطان سینه پیشنهاد دهند. مطالعات نشان داده است که بیشتر سلولهای ALH در گیرنده های استروژن وپروژسترون مثبت هستند. اگرچه این درمان ها عوارض جانبی دارند ، بنابراین وضعیت فرد شما مشخص می‌کند که آیا مزایای آنها ازخطرات آنها بیشتر است. کارسینوم لوبولار درجا(LCIS) حتی اگر کلمه “کارسینوما” در LCIS وجود داشته باشد ، LCIS یک سرطان واقعی پستان نیست. LCIS ​​به ندرت به سرطان تبدیل میشود ، اما می‌تواند باعث افزایش خطر ابتلا به سرطان پستان شود. LCIS ​​زمانی اتفاق می افتد که سلولهایی مانند سلولهای سرطانی در لوبولهای تولید کننده شیر پستان رشد می‌کنند. بر خلاف کارسینوممجرایی درجا (DCIS) ، که در صورت عدم درمان ممکن است به یک سرطان مهاجم تبدیل شود ، LCIS به طور معمول در لوبول ها باقیمی‌ماند و به بافت سالم اطراف حمله نمی کند. به همین دلیل است که سرطان محسوب نمی شود. با این حال ، یک فرم نادر از LCIS بهنام پلومورف LCIS (PLCIS) یا LCIS با درجه بالا وجود دارد که ممکن است خطر بالاتری از تهاجمی را به همراه داشته باشد ،بنابراین ممکن است به همین ترتیب با DCIS درمان شود. LCIS ​​گاهی اوقات نئوپلازی لوبولار نامیده می شود ، مقوله ای که شامل هیپرپلازی لوبولار آتیپیک است. (ALH نوعی LCIS خفیف ترمحسوب می شود و پزشکان بعضی مواقع اختلاف نظر دارند که خط را ترسیم کنند.) با توجه به LCIS ، توجه به سلامتی پستان مهم است  به طور منظم خودآزمایی انجام دهید ، توسط پزشک معاینات بالینی انجام دهیدو ماموگرافی سالانه انجام دهید. پزشک شما ممکن است یک برنامه غربالگری مرحله به مرحله را توصیه کند ، احتمالاً اضافه کردن MRI به ماموگرافی. پزشک شما همچنین ممکن است یک روش درمانی هورمونی مانند تاموکسیفن ، رالوکسیفن یا یک مهار کننده آروماتاز ​​رابرای کاهش خطر ابتلا به سرطان پستان پیشنهاد کند. گزینه دیگر برای زنان در معرض خطر بسیار زیاد ، ماستکتومی پیشگیری کننده (یا پیشگیرانه) برای برداشتن هر دو سینه است. دربیشتر موارد ، LCIS به تنهایی دلیل کافی برای برداشتن پستانها از نظر جراحی نیست. شما و پزشکتان می توانید در مورد اینکه آیاتشخیص LCIS با سایر فاکتورهای خطر دیگر ، شما را در معرض خطر بالایی قرار می دهد ، در نظر بگیرید. ماستکتومی پروفیلاکتیک می تواند خطر ابتلا به سرطان پستان را تا حدود 97٪ کاهش دهد. این عمل جراحی تقریباً کلیه بافت سینه را ازبین می برد ، بنابراین تعداد کمی از سلول های پستان باقی مانده است که می توانند به یک سرطان تبدیل شوند. اگرچه این یک روشپرخاشگرانه و غیرقابل برگشت است ، بنابراین معمولاً فقط در موارد با بیشترین خطر توصیه می شود.

هایپرپلازی لوبولار آتیپیک (ALH) بدین معنی است که در یک یا چند لوبول (کیسه های تولید شیر پستان)، رشد بیش از حد سلول هایدارای ظاهر غیر طبیعی وجود دارد. با این حال ، به تعداد کافی نیست که آنها بتوانند به عنوان کارسینوم لوبولار درجا (LCIS) شناختهشوند. هر دو ALH و LCIS به عنوان شرایط خوش خیم پستان در ارتباط با افزایش متوسط ​​خطر سرطان پستان در نظر گرفته می شوند.

برخی پزشکان از اصطلاح “نئوپلازی لوبولار” برای توصیف هر دو اصطلاح ALH و LCIS استفاده می کنند. این امر به این دلیل استکه بین این دو مقوله منطقه خاکستری وجود دارد. اگر پزشک شما از این اصطلاح استفاده می کند ، می توانید اطلاعات بیشتری در موردمیزان سلول های غیر طبیعی و آنچه به نظر می رسد، بخواهید. اگر تکنیک‌بیوپسی سوزنی هسته ای وجود داشته باشد که سلول‌های غیرمعمولی را بیابد ، احتمالاً پزشک شما برای از بین بردن بیشتر بافت در آن ناحیه از این روش استفاده خواهد کرد.

هایپرپلازی لوبولی آتیپیک

از آنجا که ALH یک سرطان واقعی نیست، می تواند در نحوه برخورد پزشکان با آن تغییراتی ایجاد کند. برخی پزشکان احساس میکنند بعد از بیوپسی اولیه نیازی به جراحی اضافی وجود ندارد. ALH در خارج از لوب‌ها در جایی که یافت می شود گسترش نمی یابد. تصمیم گیری در مورد حذف باید به صورت موردی اتخاذ شود. شما و پزشکتان می توانید با هم کار کنیم تا بهترین انتخاب را برای شماانجام دهیم.

با وجود ALH ، ممکن است مایل باشید که نظر دیگری را جویا شوید ، و از یک آسیب شناس دیگر بخواهید نمونه های بافت را بررسیکند. این ممکن است به شما اطمینان دهد که این یک هیپرپلازی آتیپیک است و یک نوع اولیه سرطان پستان نیست.

هر چه وضعیت شما باشد ، منطقی است که پزشک متخصص و متخصص در زمینه سلامت پستان را دنبال کنید. به طور کلی ، یکمعاینه فیزیکی پیگیری در 6 ماه انجام می شود و ممکن است یک ماموگرافی توصیه شود. پس از آن ، بیشتر زنان می توانند ماموگرافیهای سالانه را از سر بگیرند. در موارد منتخب ، پزشکان ممکن است MRI پستان را اضافه کنند.

برای برخی از زنان ، پزشکان ممکن است یک روش درمانی هورمونی مانند تاموکسیفن ، رالوکسیفن یا یک بازدارنده آروماتاز ​​را برایکاهش خطر ابتلا به سرطان سینه پیشنهاد دهند. مطالعات نشان داده است که بیشتر سلولهای ALH در گیرنده های استروژن وپروژسترون مثبت هستند. اگرچه این درمان ها عوارض جانبی دارند ، بنابراین وضعیت فرد شما مشخص می‌کند که آیا مزایای آنها ازخطرات آنها بیشتر است.

کارسینوم لوبولار درجا(LCIS)

حتی اگر کلمه “کارسینوما” در LCIS وجود داشته باشد ، LCIS یک سرطان واقعی پستان نیست. LCIS ​​به ندرت به سرطان تبدیل میشود ، اما می‌تواند باعث افزایش خطر ابتلا به سرطان پستان شود.

LCIS ​​زمانی اتفاق می افتد که سلولهایی مانند سلولهای سرطانی در لوبولهای تولید کننده شیر پستان رشد می‌کنند. بر خلاف کارسینوممجرایی درجا (DCIS) ، که در صورت عدم درمان ممکن است به یک سرطان مهاجم تبدیل شود ، LCIS به طور معمول در لوبول ها باقیمی‌ماند و به بافت سالم اطراف حمله نمی کند. به همین دلیل است که سرطان محسوب نمی شود. با این حال ، یک فرم نادر از LCIS بهنام پلومورف LCIS (PLCIS) یا LCIS با درجه بالا وجود دارد که ممکن است خطر بالاتری از تهاجمی را به همراه داشته باشد ،بنابراین ممکن است به همین ترتیب با DCIS درمان شود.

LCIS ​​گاهی اوقات نئوپلازی لوبولار نامیده می شود ، مقوله ای که شامل هیپرپلازی لوبولار آتیپیک است. (ALH نوعی LCIS خفیف ترمحسوب می شود و پزشکان بعضی مواقع اختلاف نظر دارند که خط را ترسیم کنند.)

با توجه به LCIS ، توجه به سلامتی پستان مهم است

 به طور منظم خودآزمایی انجام دهید ، توسط پزشک معاینات بالینی انجام دهیدو ماموگرافی سالانه انجام دهید. پزشک شما ممکن است یک برنامه غربالگری مرحله به مرحله را توصیه کند ، احتمالاً اضافه کردن MRI به ماموگرافی. پزشک شما همچنین ممکن است یک روش درمانی هورمونی مانند تاموکسیفن ، رالوکسیفن یا یک مهار کننده آروماتاز ​​رابرای کاهش خطر ابتلا به سرطان پستان پیشنهاد کند.

گزینه دیگر برای زنان در معرض خطر بسیار زیاد ، ماستکتومی پیشگیری کننده (یا پیشگیرانه) برای برداشتن هر دو سینه است. دربیشتر موارد ، LCIS به تنهایی دلیل کافی برای برداشتن پستانها از نظر جراحی نیست. شما و پزشکتان می توانید در مورد اینکه آیاتشخیص LCIS با سایر فاکتورهای خطر دیگر ، شما را در معرض خطر بالایی قرار می دهد ، در نظر بگیرید.

ماستکتومی پروفیلاکتیک می تواند خطر ابتلا به سرطان پستان را تا حدود 97٪ کاهش دهد. این عمل جراحی تقریباً کلیه بافت سینه را ازبین می برد ، بنابراین تعداد کمی از سلول های پستان باقی مانده است که می توانند به یک سرطان تبدیل شوند. اگرچه این یک روشپرخاشگرانه و غیرقابل برگشت است ، بنابراین معمولاً فقط در موارد با بیشترین خطر توصیه می شود.

طرلان ميرزهره


نمایش دیدگاه ها (0)
دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

code